Sendika.Org
3 Haziran 1963’te Moskova’da hayatını kaybeden Türkiye şiirinin büyük ismi Nazım Himet anılıyor.
Ölümünün 46. yılında, şair için çok sayıda kentte kitle örgütleri, kurumlar ve aydınlar anma etkinlikleri düzenliyor.
Åžiirinin büyüklüğü Nazım’ın fikirlerine düşman olanlara bile kendilerini onun dizeleriyle anlattırıyor. Nazım kendi hayatını da en güzel kendisi anlatıyor.
Otobiyografi
1902’de doÄŸdum
doğduğum şehre dönmedim bir daha
geriye dönmeyi sevmem
üç yaşımda Halep’te paÅŸa torunluÄŸu ettim
on dokuzumda Moskova’da komünist Ãœniversite öğrenciliÄŸi
kırk dokuzumda yine Moskova’da Tseka-Parti konukluÄŸu
ve on dördümden beri şairlik ederim
kimi insan otların kimi insan balıkların çeşidini bilir
ben ayrılıkların
kimi insan ezbere sayar yıldızların adını
ben hasretlerin….
hapislerde de yattım büyük otellerde de
açlık çektim açlık grevi de içinde ve tatmadığım yemek yok gibidir
otuzumda asılmamı istediler
kırk sekizimde Barış madalyasının bana verilmesini
verdiler de
otuz altımda yarım yılda geçtim dört metrekare betonu
elli dokuzumda on sekiz saatte uçtum Prag’dan Havana’ya
Lenin’i görmedim nöbetini tuttum tabutunun başında 924’te
961’de ziyaret ettim anıt kabri kitaplarıdır
partimden koparmaÄŸa yeltendiler beni
sökmedi
yıkılan putların altında da ezilmedim
951’de bir denizde genç bir arkadaÅŸla yürüdüm üstüne ölümün
52’de çetlek bir yürekle dört ay sırtüstü bekledim ölümü
sevdiğim kadınları deli gibi kıskandım
ÅŸu kadarcık haset etmedim Åžarlo’ya bile
aldattım kadınlarımı
konuşmadım arkasından dostlarımın
içtim ama akşamcı olmadım
hep alnımın teriyle çıkardım ekmek paramı ne mutlu bana
başkasının hesabına utandım yalan söyledim
yalan söyledim başkasını üzmemek için
ama durup dururken de yalan söylemedim
bindim irene uçağa otomobile
çoğunluk binemiyor
operaya gittim
çoğunluk gidemiyor adını bile duymamış operanın
çoÄŸunluÄŸun gittiÄŸi kimi yerlere de ben gitmedim 21’den beri
camiye kiliseye tapınağa havraya büyücüye
ama kahve falına baktırdığım oldu
yazılarım otuz kırk dilde basılır
Türkiye’mde Türkçümle yasak
kansere yakalanmadım daha
yakalanmam da ÅŸart deÄŸil
başbakan falan olacağım da yok
meraklısı da değilim bu işin
bir de harbe girmedim
sığınaklara da inmedim gece yarıları
yollara da düşmedim pike yapan uçakların altında
ama sevdalandım altmışıma yakın
sözün kısası yoldaşlar
bugün Berlin’de kederden gebermekte olsam da
insanca yaşadım diyebilirim
ve daha ne kadar yaşarım
başımdan neler geçer daha
kim bilir
11 Eylül 1961 / Doğu Berlin