Hrant Kasparyan
Demokrat Haber
1915 Ermeni Soykırımı’nın ardından, Anadolu’nun farklı kentlerinde hayatta kalan Ermeni yetimlerin toplandığı bir yetimhanenin yazlık konutu olarak Ermeni toplumu tarafından 1962 yılında Tuzla’da kurulan ve asıl adı ‘Kamp Armen’ olan
Tuzla Ermeni Yetimhanesi, yıkım tehlikesiyle karşı karşıya.
1980 askeri darbesinin ardından mahkemenin verdiği tartışmalı bir kararla el konularak gasp edilen Tuzla Ermeni Yetimhanesi’nin Mayıs ayında yıkılması gündemde. Kamp Armen’in bulunduğu araziye lüks villalar yapılması planlanıyor.
Yıkım kararının uygulanacağının belirtilmesi üzerine, Kamp Armen’de çocukluklarını geçirmiş olan eski sakinleri ve Ermeni toplumu mensupları, pazar günü yetimhanede bir buluşma gerçekleştirdi.
Kampın eski sakinleri, devletin baskıları sonucunda yetimhanenin mülkiyetine tartışmalı bir şekilde el konulduğuna dikkat çekerek, yıkım kararı ile bunun izlerinin de yok edilmek istendiğini belirtti.
Pazar günkü buluşma dışında, sosyal medyada #KampArmen başlığı altında tepkilerini ifade eden internet kullanıcıları, “Kamp Armen’i sermayeye vermeyeceğiz†dedi. Yıkım kararına tepki gösteren Nor Zartonk ise, internet sitesinden yaptığı açıklamada, “Yetim çocukların hayalleri sermayeye peşkeş çekilecek. Kamp Armen’i, Tuzla Ermeni Yetimhanesi’ni vermeyeceğiz†ifadelerine yer verdi.
Hrant Dink ve eşi Rakel’in çocukluklarının bir bölümünü geçirdiği Kamp Armen hakkında verilen yıkım kararının iptal edilmesi için Change.org internet sitesinde de bir imza kampanyası başlatıldı.
HRANT DİNK YAPILAN HAKSIZLIĞA DİKKAT ÇEKMİŞTİ
Gedikpaşa Ermeni Protestan Kilisesi Vakfı’na ait resmi tapusu bulunmasına rağmen el konulan Tuzla Ermeni Yetimhanesi’nin gasp edilmesine değinen Hrant Dink, konuya ilişkin olarak kaleme aldığı makalesinde, beş yıl süren hukuki
mücadeleden olumlu bir sonuç alınamadığını kaydetmişti.
Yetimhane’nin bugünkü halini, “Tuzla Yoksul Çocuk Kampımız, bizim ‘Atlantis uygarlığımız’ şimdi bir harabe†sözleriyle tanımlayan Dink makalesinde şu ifadelere yer vermişti:
Aldılar bir sabah biz 13 çocuÄŸu… GedikpaÅŸa’dan yürüyerek Sirkeci’ye… Oradan vapurla HaydarpaÅŸa’ya… HaydarpaÅŸa’dan trenle Tuzla Ä°stasyonu’na… Ä°stasyondan da bir saat yürüyerek, göl ile denizi kenarlayan geniÅŸ ve uçsuz bucaksız düz bir
araziye götürdüler.
O zamanın Tuzla’sı bugünkü gibi zenginlerin ve bürokratların villalarıyla dolu bir mekan deÄŸil… Ä°nce kumlu, bakir bir deniz kenarı ve denizden kopma bir göl parçası… Uçsuz bucaksız arazide bir iki ev, tek tük incir ve zeytin aÄŸaçları ve hendek kenarlarına serpilmiÅŸ dikenli böğürtlen çalıları…
Ve artık… Bir de bizim kurduÄŸumuz Kızılay çadırları… 8 ila 12 yaÅŸ arası biz 13 çelimsiz için yazları GedikpaÅŸa Yetimhanesi’nin beton bahçesine mahkûm olma sona ermiÅŸti…
Ailelerimizi, yakınlarımızı ancak geceleri uzaklarda, parlayıp sönen kent ışıklarını izlerken anımsıyorduk. Yere düşmüş ve üst üste yığılmış yaşlı yıldızlara benzetiyorduk kent ışıklarını.
Üç yıl şafak vakti kalkıp, gece yarılarına dek çalışarak kamp binasını tamamladık. En kısa boylularımızdan biri olan “Kütük†(Zakar’a böyle hitap ederdik) bir başına çimento torbasını kucaklayıp çatıya kadar çıkarabiliyordu.
Geceleri uykuda yorgunluktan altımıza işerdik.
Sekiz yaşımda gittim Tuzla’ya. Tam 20 yıl oraya emek verdim. Eşim Rakel’i orada tanıdım. Birlikte büyüdük. Orada evlendik. Çocuklarımız orada doğdu… 12 Eylül’den sonra kampımızın müdürünü “Ermeni militan yetiştiriyor†suçlamasıyla içeri aldılar.
Haksız bir suçlamaydı. Hiçbirimiz Ermeni militanlar olarak yetiştirilmemiştik. Başsız kalan kampın ve yetimhanenin kapanmaması için görevi bu kez ben ve oradan yetişen arkadaşlarım üstlendik.
Ama bir gün elimize bir mahkeme kâğıdı tutuşturdular…
“Siz Azınlık kurumları yer satın alma hakkına sahip deÄŸilmiÅŸsiniz! Biz zamanında size izin verirken yanlış yapmışız. Artık burası eski sahibinin olacak.â€
Beş yıl süren direnişimize rağmen yenildik… Ne yapalım ki karşımızda devlet vardı.
Şikâyetim var ey insanlık!
Bizi, yarattığımız uygarlığımızdan attılar.
Orada yetişmiş bin beş yüz çocuğun alınterinin üstüne oturdular. Bizlerin çocuk emeğini gasp ettiler. Orayı tekrar yoksul çocuklar için bir yetimhane yapsalardı, kimliği ne olursa olsun, yoksul ya da özürlü çocuklar için kamp olarak kullansalardı,
hakkımı helal ederdim. Ama bu şekilde emeğimi helal etmiyorum.
Ve artık bizim yarattığımız “Tuzla Yoksul Çocuk Kampıâ€mız, bizim “Atlantis uygarlığımız†şimdi bir harabe…
Çocuk cıvıltıları çekilince suyu da çekilmiş kuyunun…
Binanın omuzları düşük… Toprak çorak… Ağaçlar küskün…
Benim isyanımın pike uçuşları ise, bin bir özenle yaptığı yuvası bir darbeyle yok edilmiş kırlangıcınki kadar keskin…
Lakin çaresiz