Main menu:
















Arama

Arşiv

Arşiv

Նոր Զարթօնքի Մամլոյ Հաղորդագրութիւնը՝ Հայոց Ցեղասպանութեան Մասին

NZ

ՀԱՅՈՑ ՑԵՂԱՍՊԱՆՈՒԹԻՒՆԸ ՉԷ ՎԵՐՋԱՑԱԾ՛

200է աւելի հայ մտաւորական իրենց տուներէն բռնի հաւաքուելով աքսորուեցան և ճամբու վրայ իթթահաթականներու ապօրինի կազմակերպութիւնը Թէշքիլաթը Մահսուսաի կողմէ կոտորածի ենթարկուեցան: Այս պատճառաւ է որ 24 Ապրիլ 1915ը խորհրդանիշը հանդիսացած է Հայոց Ցեղասպանութեան: Բայց և այնպէս 24 Ապրիլ 1915ը այս տարածքի վրայ հայոց նկատմամբ կատարուած յարձակումներուն առաջինը չէ: Սուլթան Համիթի հրամանով կազմուած Համիտեան Ալայներու ձեռամբ կատարուած1894-96ի կոտորածները և 1908ի սահմանադրութենէ անմիջապէս ետք 1909ի Ատանայի Ջարդը անտարակոյս Հայոց Ցեղասպանութեան նախաքայլերն էին: 24 Ապրիլ 1915ը յաջորդող ժամանակաշրջանին մէջ Օսմանեան Աշխարհը կանոնաւոր, կազմակերպուած սպանութիւններու և աքսորներու շնորհիւ Հայաջնջուեցաւ: Հայերու բոլոր ունեցուածքը բռնագրաւուեցաւ և իրենց մշակութային ժառանգութեան վերջ տրուեցաւ: Անկասկած Հայոց Ցեղասպանութեան միջոցաւ նախատեսուած էր ազգայնացուած քաղքենական հիմնադրամի մը կենսաւորումը: Բոլոր այս ընթացքի տեւողութեան Անատոլուի միւս Քրիստոնեայ ժողովուրդներուն ալ ցեղասպանութեան քաղաքականութենէ բաժին մը ինկաւ ինչպէս նաև Սէյֆօ, այսինքն Ասորի-Սուրիանի Ցեղասպանութիւնը և Պոնդոսի Ցեղասպանութիւնը:

Ցեղասպանութեան ուրացումը այս յանցագործութեան վերջին օղակը և կարևոր զեկուցիչն է սոյն եղեռնագործութեան յարատեւմանը: Էութիւնը և հիմնադրամը մարդկութեան դէմ գործուած այս յանցագործութեան վրայ հիմնող Թրգական Հանրապետութիւնը հաստատամիտ կեցուածքը կը շարունակէ տարած բնաջնջման, ուրացման և իւրաշրջման քաղաքականութեան նկատմամբ: Նորակազմ երկրի մէջ ամէն տեսակ ցեղախօսական և կրօնական այլազանութիւնը մերժուեցաւ և նոյնացում մը ի գործ դրուեցաւ: Ցեղասպանութենէ փախած և այսպէսով ազատած Հայերուն ետ երկիր վերադարձը նոր Հանապետութեան կառուցիչ խորհրդարանի հրամանագիրներով արգիլուեցաւ: Հայերու բնաջնջումէ զատ այդ տարածքի վրայ գոյատեւող միւս բոլոր ազգերն ալ անտեսուեցան և իւրաշրջման ենթարկուելով Թուրք դարձնելու աշխատուեցան: Պաշտօնապէս կամ ոչ մայր լեզուներ արգիլուեցաւ: Այս արգելանքները ”Հայենակից Թրքերէն խօսէ՛” գամբանեաներով խրախուսուեցաւ: Իսկ Ցեղասպանութեան ամենակարևոր դրդապատճառը”Հիմնադրամի Թրքականացուիլը” շատ բնական քաղաքական երեւոյթ մը ըլլալով բոլոր Հանրապետութեան ժամանակաշրջանին ալ շարունակեց զանազան ձևերով. Ինչպէս 1936ի ”Պէյաննամէն”, ”վարլըք Վէրկիսի” (Ունեւորութեան Տուրքը), 6-7 Սեպտեմբերի Փոկրոմը և ”Վաքըֆլար Քանունուն” (փոքրամասնութեան հիմնարկներու յատուկ օրէնքները): Մէկ կողմէ ալ Հայկական տեղւոյ անունները փոխուեցաւ, գերաեզմաններ, եկեղեցիներ և դպրոցներ քանդուեցաւ: Հայերու պատմական էութիւնը տարածքի ժողովուրդներու նոյնիսկ Հայերու մոռացութեանը յանձնելու աշխատուեցաւ:Կոտորածներու, թալաններու և խորտակումներու յաջորդող ու ”Սպիտակ Ջարդ” ըլլալով անուանուող այս իւրաշրջման քաղաքականութիւնը մինչև օրս կը շարունակուի:

Այսօր Հայերուն պետութեան կողմէ բռնագրաւուած հաւաքական կալուծքին սահմանաբակ մէկ մասը միայն ԱՔՓի Կարավարութեան կողմէ ետ տրուած է կարծես շնորհ մը մինչդեռ ասդին բնաջնջումը, ուրացումը և իւրաշրջման քաղաքականութիւնը կը շարունակուի: Այս քաղաքականութեան ամենէն այժմէական, այրեցիկ և մարմնաւորուած օրինակներն են Հրանդ Տինք, Մարիցա Քիւչիւք և Սևակ Պալըքչըի ոճրագործութիւնները:

Այս երկրի մէջ Հայերու դէմ կատարուած ոճրագործութիւնները մինչև օրս օրինական են ինչպէս 1915ին: Ցեղասպանութեան 100ամեակի սեմին ”Թիւրք Թարիհ Քուրումուն” ի կողմէ դեռ տէզէնֆորմասեօն նպատակաւ դասախօսութիւններ կը կազմակերպուիլը նոյնպէս ԱՔՓի Կարավարութեան և պաշտօնակալութեան խիստ յայտարարութիւնները ցոյց կոգ տայ թէ այս ուրացման քաղաքականութիւնը պիտի շարունակուի:

ՈՂՈՐՄԱԾՈՒԹԻՒՆ ՉԷ ԱՐԴԱՐԱԴԱՏՈՒԹԻՒՆ ԿԸ ՊԱՀԱՆՉԵՆՔ՛

Անցեալ տարիներ Թուրքիոյ մէջ կազմակերպուած Հայոց Ցեղասպանութեան յիշատակութիւնը, Թուրքիոյ ժողովուդներու միջև միասնաբար պայքար մղելու սովորութիւնը հաստատելու տեսակետէ մեծ կարևորութեան արժանի է: Բայց այս յիշատակութիւնները պէտք չէ ”անձնական խշճի հաշուեյարդարի” դառնայ:Մենք Թրքահայերս ողորմածութիւն չէ արդարադատութիւն կը պահանչենք՛ Այսպէսով Հայոց Ցեղասպանութեան գլխաւորութեամբ բոլոր մարդկութեան դէմ իրագործուած յանցանքերը որոնց վրայ հիմնուած է պետութիւնը առերեսման կը կարօտի:
Հայոց Ցեղասպանութեան կապակցութեամբ,

• Սահմանը միակողմանի բակող Թուրքիոյ առանց նախապայմաններու Թուրք- Հայկական սահմանները բանալը
• Արմատներով այս հողերուն կապուած սփիւռքի Հայերուն առանց պայմաններ դնելու քաղաքացութեան իրաւունք տալը
• Ցեղասպանութիւնը ընդունելով վերապրողներէն ներողութիւն խնդրուիլը
• Ցեղասպանութեան գործիչներուն մամլոյ և դասագիրքերու մէջ հրապարակումը և անոնց հետ գործակցութենէ հեռանալ
• Թուրք քաղքենականներու 1915է ետք իրենց հիմնադրամի հաշիւը տալը և Ցեղասպանութեան զոհերուն փոխհատուցումը
• Հայ Ժողովուրդի սեփականութեան պատկանող Սդանպուլ և Անատոլու տարածուած դպրոց, հիւանդանոց,եկեղեցի և այլ հանրային տարածքներու վերականգնումը ու վերադարձուիլը
Մեր իրաւացի պահանչարկներն են:

Այս պայմաններու տակ երբ Ցեղասպանութեան 100. ամեակի սեմին կը մօտենանք, անարդարութիւններու վերջ գտնելը, ժողովուրդներու հասարակած և ստոյգ պայքար մը մղելը հարկաւոր է: Այս պահանչարկներու հիման վրայ հասարակած պայքարը Թուրքիոյ ժողովուրդներու միջև խաղաղութեան և միասնութեան հիմքը պիտի կառուցէ:

Nor Zartonk / Նոր Զարթօնք

Nor Zartonk’un Ermeni Soykırımı’nın 99. Yılına İlişkin Basın Açıklaması

NZ

ERMENİ SOYKIRIMI HALA SÜRÜYOR!

Basına ve Kamuoyuna

İki yüzü aşkın Ermeni aydının, evlerinden alınarak zorla sürgüne tabi tutulması ve bu aydınların yol üzerinde İttihat ve Terakki Cemiyeti’nin illegal örgütü Teşkilat-ı Mahsusa tarafından planlı bir şekilde katledilmesi nedeniyle, 24 Nisan 1915, Ermeni Soykırımı’nın başlangıcını sembolize etmektedir. Fakat 24 Nisan 1915, bu topraklardaki Ermeni Halkına yönelik saldırıların ilki değildir. Sultan II. Abdülhamit’in emriyle kurulmuş olan Hamidiye Alayları eliyle gerçekleştirilen 1894-96 Katliamları ve 1908 II. Meşrutiyet’in ilanının hemen ardından gerçekleşen 1909 Adana Katliamı, kuşkusuz soykırımın öncülleridir. 24 Nisan 1915’i takip eden süreçte, Osmanlı coğrafyası devlet denetiminde gerçekleşen sistematik ve planı katliamlar ve sürgünler ile Ermenisizleştirildi. Ermenilerin tüm birikmilerine el konurken, bütün kültürel mirası yok edildi. Şüphesiz ki, Ermeni Soykırımı ile, yeni ulusal burjuvazi için sermaye birikiminin oluşturulması hedeflenmişti. Bu süreç zarfında Anadolu’nun diğer Hristiyan halkları da soykırım politikasından payına düşeni almıştır. Seyfo, yani Asuri-Süryani Soykırımı ile Pontus Soykırımı bu bağlamda değerlendirilmelidir.

Bir soykırım suçunun son halkası ve suçun sürekliliğinin en önemli göstergesi, soykırımın inkarıdır. Nitekim varlığını ve sermayesini bu insanlık suçu üzerine kuran Turkiye Cumhuriyeti Devleti, imha, inkâr ve asimilasyon politikalarını sürdürmekte kararlı davranmaktadır. Kurulan yeni cumhuriyette her türlü etnik ve dinî farklılık yok sayıldı ve tektipleştirilmeye çalışıldı. Soykırımdan kaçarak kurtulan Ermeniler’in yurtlarına geri dönüşü, Cumhuriyet’in kurucu meclisi tarafından kanunlarla engellendi.

Ermenisizleştirmenin yanı sıra bölge halkları inkar ve asimilasyon politikaları ile Türkleştirilmeye çalışıldı. Resmî ve gayrı resmi politikalarla anadiller yasaklandı. Bu yasaklar ‘Vatandaş Türkçe Konuş’ gibi kampanyalarla desteklendi. Soykırımın en önemli sebeplerinden biri olan “Sermayenin Türkleştirilmesi” ise, doğal bir politika olarak Cumhuriyet tarihi boyunca 1936 Beyannamesi, Varlık Vergisi, 6-7 Eylül Pogromu ve ‘Vakıflar Kanunu’ gibi pratikerle uygulanageldi. Bir diğer yandan Ermenice yer adları değiştirilip, mezarlıklar, kiliseler, okullar yok edildi. Ermeni Halkı’nın tarihsel varlığı bölge halklarına ve hatta Ermenilere dahi unutturulmak istendi. Katliam, talan ve yıkımların ardından gelen ve Beyaz Soykırım olarak adlandırılan bu asimilasyon politikaları günümüzde de sürdürülmektedir.

Günümüzde, Ermeniler’in devletçe gasp edilmiş kolektif mülklerinin oldukça sınırlı kısmının iadesi, AKP Hükümeti tarafından adeta bir lütufmuşçasına sunulurken Ermeni Halkı üzerinde imha, inkar ve asimilasyon politikaları sürüdürülmektedir. Bu politikanın en güncel, yakıcı ve somut örnekleri Hrant Dink, Maritsa Kücük ve Sevag Balıkçı cinayetleridir. Bu ülkede Ermenileri öldürmek, 1915’te olduğu gibi hala devlet nezdinde meşrudur. Soykırım’ın 100. Yılı yaklaşırken Türk Tarih Kurumunun hala dezenformasyon amaçlı paneller düzenlemesi; AKP hükümeti ve bürkoratlarının sert açıklamaları, inkar politikalarının sürdürülmek istendiğini göstermektedir.

Merhamet Değil Adalet İstiyoruz

Geçmiş yıllarda Türkiye’de düzenlenen Ermeni Soykırımı’nı anma etkinlikleri, Türkiye Halkları arasında empati kurma ve birlikte mücadele etmeyi öğrenme açısından çok önemli adımlardır. Fakat bu anmalar ‘’kişisel vicdani arınma seansları’’na dönüşmemelidir. Biz Türkiye ve Dünya Ermenileri olarak merhamet değil adalet istiyoruz! Bu bağlamda başta Ermeni Soykırımı olmak üzere devletin üzerine inşa edildiği tüm insanlık suçları ile yüzleşilmelidir. Ermeni Soykırımı bağlamında,

•sınırı tek taraflı olarak kapatan Türkiye’nin, ön koşulsuz olarak Türkiye-Ermenistan sınırını açması,
•kökeni bu topraklar olan Diaspora Ermenilerine kosulsuz yurttaşlık verilmesi,
•yaşananların bir soykırım olduğunun kabul edilip özür dilenmesi,
•Soykırım faillerinin basında ve ders kitaplarında ifşa edilmesi ile inkarcılığı sürdürenlerin ifşası ve onlarla hertürlü işbirliğinden kaçınılması,
•Türkiye burjuvazisinin 1915 sonrası sermaye birikiminin hesabını vermesi ve soykırım mağdurlarına verilen zararın tazmini
•Ermeni Halkına ait okul, hastane, kilise gibi tüm kamusal alanların restorasyonu ve iadesi

bizlerin haklı talepleridir.

Bu şartlar altında, 1915 Soykırımı’nın 100. yılı yaklaşırken, bu adaletsizliklerin aşılabilmesi için, halkların ortak ve kararlı bir mücadele yürütmesi gerektiği açıktır. Bu talepler ışığında yürütülecek bir mücadele, Türkiye halklarının arasında kurulacak bir barışın ve ortak yaşamın temelini de sağlayacaktır.

Nor Zartonk / Նոր Զարթօնք

HDP: Devlet inkar politikasını hala sürdürüyor

hdp

Ermeni Soykırımı’nın 99’uncu yıl dönümüne ilişkin bir açıklama yapan HDP, “1915 ise Ermeni ve Süryani halkları için planlı bir etnik kimlik ve inanç soykırımıdır. Büyük Felaket’in (Metz Yeğern) üzerinden 99 yıl geçmiş olmasına rağmen, Türkiye Devleti inkar politikasını halen sürdürüyor, soykırım gerekçelerini halen savunuyor” dedi.

Ermeni Soykırımı’nın 99’uncu yıldönümüne ilişkin yazılı bir açıklama yayınlayan Halkların Demokratik Partisi (HDP) Merkez Yürütme Kurulu, İttihat ve Terakki Cemiyeti’nin örgütü Teşkilat-ı Mahsusa tarafından 99 yıl önce Ermeni aydınlarının evlerinden alınarak zorla sürgüne gönderildiği ve katledildiği 24 Nisan 1915’in Ermeni Soykırımı’nın da başlangıcı olarak kabul edildiğini belirtti.

Bu topraklarda çok acılar yaşandığını kaydeden HDP “Hamidiye Alayları’nın 1894-96 katliamları, 1908 Meşrutiyeti’nin ardından 1909 Adana katliamı, 1915 Soykırımı öncesinde gerçekleştirilen katliamlardır. Ermeni, Süryani, Rum ve Aleviler bu coğrafyada katliamlara uğradı, sürgünler yaşadı. 1915 ise Ermeni ve Süryani halkları için planlı bir etnik kimlik ve inanç soykırımıdır. Büyük Felaket’in (Metz Yeğern) üzerinden 99 yıl geçmiş olmasına rağmen, Türkiye Devleti inkar politikasını halen sürdürüyor, soykırım gerekçelerini halen savunuyor” dedi.

Bu topraklarda sermayenin Türkleştirilmesi ve farklılıkların tekleştirilmesi politikalarının, soykırımdan kaçarak kurtulan Ermenilerin yerlerine dönüşünün yasaklanması, 1936 Beyannamesi, Varlık Vergisi, Vakıflar Kanunu, 6-7 Eylül Pogromu ile varlığını sürdürdüğüne dikkat çeken HDP Merkez Yürütme Kurulu açıklamasında şunları belirtti: “Bu topraklarda Ermeni ve Süryanilerin yaşadığını unutturmayı hedefleyen devlet; Ermeni ve Süryanilere ait mezarlıkların, okulların, kiliselerin büyük bir kısmını yok etti, yok edemediğini gasp etti, yer adlarını değiştirdi. Devletin her kademesinde yapılan fişlemeler, ders kitaplarındaki hakaret ve nefret söylemleri, Hrant Dink ve Sevag Balıkçı’nın katli davalarında hukukun işlevsizleştirilmesi, okulların, inanç merkezlerinin ve inanç önderlerinin üzerindeki tahakküm, tekçi ve baskıcı devlet anlayışının en açık göstergeleridir.

Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin imzalamış olduğu ‘Uluslararası Soykırımı Önleme Sözleşmesi’nin de bir gereği olarak soykırımı kabul etmek, mağdur halklar ve inançlardan, bireylerden özür dilemek, sorumluları ve failleri ifşa etmek, birbirini anlamak, yaraları samimi bir yaklaşımla sarmak ve mağduriyetleri ortadan kaldırmak için atılması gereken ilk adımlardır.”

İnsanlık suçu olan soykırımları lanetlemenin, hakikatlerle yüzleşme ve özür dilememenin toplumsal barışın inşaası, vicdan ve adalet duygularının gelişmesi için olmazsa olmaz koşulu olduğunun dünya örneklerinde net bir şekilde ortaya çıktığını kaydeden HDP, “Acıları paylaşmak, ortak düşünmenin, demokratik bir geleceği birlikte kurabilmenin de parçasıdır aslında. Aynı zamanda Türkiye halklarının barış ve eşit yurttaşlık ilişkisi içinde bir arada yaşayabilmesinin de yoludur.

1915 Soykırımı’nın 100. yılına girerken ilk yapılması gerekenler arasında, tek taraflı kapatılan Türkiye-Ermenistan sınırının koşulsuz açılması; kökenleri bu topraklarda olan Diaspora Ermeni ve Süryanilerine yurttaşlık haklarının verilmesi; fişlemelerin son bulması, ders kitaplarındaki nefret söylemlerinin temizlenmesi; soykırım mağdurlarına tazminat verilmesi; Süryani halkının da Lozan Anlaşması kapsamındaki ‘Azınlık Hakları’ndan yararlandırılması; Ermeni ve Süryani halklarının okul, kilise gibi kamusal alanlarının iade ve restore edilmesi gelir.

Anadolu’nun kadim halklarının torunları olarak, 99 yıllık utançla yüzleşiyoruz; Ermeni ve Süryani halklarının acılarını paylaşıyor, yaşanmış olan insanlık trajedisini yüreğimizin derinliklerinde duyuyor ve o süreçte yaşamını yitirenleri hüzün ve saygıyla anıyoruz” dedi.

Kesab’dan Vakıflı’ya çirkin şovun iç yüzü

kesab

Karin KARAKAŞLI
Agos

Fotoğraflar: Berge ARABIAN

Önce bir silah sesi, sonrasında çığlıklarla gökyüzünde uçuşarak dağılan bir kuş sürüsü… Kesab’daki Ermeniler denince aklıma gelen ilk imge bu. Ermeniler ve Kesab, bin yıllık bir tarihten sonra ayrı düştü. Çok değil, Suriye’deki son iki yıllık savaş dehşetinde bile cennet mekân kalan ve Halep başta olmak üzere bombaların yağdığı şehirlerden can havliyle kaçanların kendini attığı o bir zamanların sayfiye yeri Kesab, artık bir hayalet şehir. Son ana kadar kasabada kalan kırk kadar yaşlı Ermeni’nin yarısı da şimdi Vakıflı Köyü’nde.
Devamını oku: Kesab’dan Vakıflı’ya çirkin şovun iç yüzü �

Daha kaç kez anahtarları verip çıkacağız evlerimizden…

kesab

Aris NALCI
Evrensel

Birkaç haftadır Türkiye’nin dışişleri bakanlığının gündemi Suriye ile ilgili oldukça yoğun mesai saatleri geçiriyor sanıyorum.
Ama ben sadece sanıyorum…
Suriye’nin Türkiye sınırına çok yakın bir kasaba olan Kesap’ta yaşananlar Türkiye’nin ve dünya Ermenilerinin gündemine yerleşmiş durumda.
Kesap neredeyse 6 bin yıllık geçmişe sahip bir yer. Suriye’nin denize yakın kasabalarından biri ve aynı zamanda 1915’teki Ermeni soykırımından kurtulanların sığındığı bir vaha… Nüfusunun büyük bir çoğunluğunu Ermeniler oluşturur, Aleviler ise azınlıkta…
Devamını oku: Daha kaç kez anahtarları verip çıkacağız evlerimizden… �

Robert Fisk’in ‘Has Recep Tayyip Erdogan gone from model Middle East ‘strongman’ to tin-pot dictator?’ yazısının çevirisi

turkeyv2

Robert FISK
Çeviri: nefesimiduy.wordpress.com

Türkiye’nin Suriye’deki tutumu, Ortadoğu’nun güçlü adam modeli Recep Tayyip Erdoğan’ı beş para etmez bir diktatöre dönüştürüyor. Bir zamanlar Barack Obama’nın en sevgili müttefiklerinden olan Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı gittikçe artan otoriter bir tavır ortaya koyuyor.

Recep Tayyip Erdoğan, Barack Obama’nın en sevgili müttefiklerinden biriydi. Dinci ama laik, güçlü ama demokrat, bağımsız ama güvenilir bir NATO dostuydu. Eskiden Osmanlı imparatorluğuna bağlı olan Arap bölgesinde Beyaz Saray ve Pentagon’un rehber olarak güvenebileceği türden bir adamdı. Aynı zamanda Suriye‘nin nefret edilen lideri Beşar El-Esad’ı dize getirebilecek isyancılara ulaşan bir kanaldı.
Devamını oku: Robert Fisk’in ‘Has Recep Tayyip Erdogan gone from model Middle East ‘strongman’ to tin-pot dictator?’ yazısının çevirisi �

Avrupa’nın en büyük ahşap yapısı Büyükada Rum Yetimhanesi’nin etkileyici fotoğrafları

Avrupa’nın en büyük, dünyanın ise ikinci büyük çok katlı ahşap binası 1898-1899 yılları arasında otel olarak inşa edildi. Mimarlığını Alexandre Vallaury’nin üstlendiği bu binayı, 1902’de Eleni Zarifi, 10 bin sarı lira karşılığında satın aldı. Dünyanın ilk katlı ahşap yapısı olan bina Sultan Abdülhamid’in izniyle Rum yetimhanesine dönüştürüldü. 1964’te ise, Vakıflar Genel Müdürlüğü âni bir kararla yetimhaneyi kapatma kararı almıştı.

1964 yılında boşaltılan tarihi bina için Ekümenik Patrikhane, onyıllarca hukuk mücadelesi verdi. Süreç, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin 2010 yılında binanın tapusunun Patrikhane’ye teslim edilmesine karar vermesiyle son buldu.
Devamını oku: Avrupa’nın en büyük ahşap yapısı Büyükada Rum Yetimhanesi’nin etkileyici fotoğrafları �

Vakıflı Köyü Derneği’nden Kesaplılar için dayanışma kermesi

Bk2X90bIUAAhMJn

Kesab 1909

Ayşe GÜNAYSU
Özgür Gündem

Ekranımda bir gazete kupürü var. Renk, harfler, her şey dizginin dökme kurşun harflerle yapıldığı günlerin kokusunu getiriyor. Tarih 30 Temmuz 1909. Kupür, The Evening News Sdyney adlı, Avustralya’da yayınlanan bir gazete. Başlık şöyle: “KESAP’TA ATEŞ VE KILIÇ”.

Nisan ayında Kesab’ın başına gelenler, aynı coğrafyada, aynı günlerde yaşanan, 30 bin Ermeni’nin birkaç gün içinde katledildiği o korkunç Adana katliamının bir parçası. Haberde, Kesab’tan Rahip Stephen Van R. Trowbridge’in, Avustralya’daki Evangelik Birliği Sekreteri H. Martyn Gooch’a yazdığı ve orada yaşananları birincin ağızdan aktaran mektup anlatılıyor.
Devamını oku: Kesab 1909 �

Samatya cinayeti sanığının akıl sağlığı yerinde

Samatya’da bir Ermeni kadını öldürdüğü ve iki kadına da saldırdığı iddiasıyla yargılanan Murat Nazaryan’ın ön rapora göre olay tarihinde akıl sağlığının yerinde olduğu belirtildi.

Samatya’da 85 yaşındaki Maritsa Küçük’ün öldürülmesi, Turfanda Aşık (87) ve Sultan Akyan (83) isimli kadınların yaralanması olaylarının faili olduğu iddiasıyla tutuklu yargılanan Murat Nazaryan’ın duruşması İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesi’nde görüldü. Sanık Murat Nazaryan’ın getirildiği duruşmaya Maritsa Küçük’ün yakınları da katıldı.
Devamını oku: Samatya cinayeti sanığının akıl sağlığı yerinde �